Daily Archives: 7 lutego 2016

Misja Cerkwi Prawosławnej w świecie współczesnym

PONIŻSZY DOKUMENT CHCIELIBYŚMY SKOMENTOWAĆ SŁOWAMI O.SERAFIMA(ROSE) :”Charakterystycznym elementem herezji ekumenizmu jest przekonanie, że Cerkiew Prawosławna nie jest jedyną prawdziwą Cerkwią Chrystusa; że łaska Boża jest obecna również w innych wyznaniach „chrześcijańskich”, a nawet w religiach niechrześcijańskich; że wąska ścieżka zbawienia zgodnie z nauczaniem św. Ojców Cerkwi jest jedynie „jedną ścieżką z wielu” wiodących do zbawienia; i że szczegóły dotyczące czyjejś wiary w Chrystusa nie mają większego znaczenia, tak jak czyjaś przynależność do jakiegoś poszczególnego Kościoła. Nie wszyscy prawosławni uczestnicy ruchu ekumenicznego całkowicie w to wierzą (mimo że protestanci i katolicy zazwyczaj tak), ale przez sam swój udział w tym ruchu, włącznie ze wspólnymi modlitwami z tymi, których wiara w Chrystusa i Jego Cerkiew jest błędna, mówią heretykom patrzącym na nich: „Może to, co mówicie, jest prawdziwe”, tak samo jak ów nieszczęsny uczeń św. Paisjusza. Nic więcej ponad to nie jest potrzebne dla prawosławnego chrześcijanina aby utracić łaskę Boga; a ile trudu kosztuje odzyskanie jej z powrotem!

W takim razie w jakiej wielkiej bojaźni Bożej i drżeniu muszą postępować prawosławni chrześcijanie aby nie utracić Bożej łaski, która z całą pewnością nie jest dana każdemu, ale prowadzi do nieba wyłącznie tych, którzy trzymają się prawdziwej wiary, prowadzą życie pełne chrześcijańskich uczynków i pieczołowicie pielęgnują łaskę Bożą. Przede wszystkim dzisiaj prawosławni chrześcijanie muszą postępować o wiele bardziej uważnie, gdyż są otoczeni przez fałszywych chrześcijan, którzy ofiarowują swoje własne doświadczenia „łaski” oraz „Ducha Świętego” i mogą obficie cytować Pismo Święte i świętych Ojców, aby to „udowodnić”! Na pewno są już blisko czasy ostateczne, kiedy duchowe zwodzenie będzie tak przekonujące, aby zwieść, jeśli to możliwe, nawet wybranych (Mt 24:24).

Fałszywi prorocy współczesnego wieku, łącznie z tymi, którzy oficjalnie są „prawosławni”, coraz głośniej ogłaszają nadchodzący adwent „nowej ery Ducha Świętego”, „nowe zesłanie Ducha Świętego”, „punkt Omega”. Jest to dokładnie to, co w autentycznych prawosławnych proroctwach nazywane jest panowaniem antychrysta. Właśnie w naszych czasach, dzisiaj, te przepowiednie dotyczące szatana zaczynają się wypełniać, przez działanie potęgi demonów. Cała współczesna duchowa atmosfera staje się obciążona potęgą demonicznych doświadczeń inicjacyjnych, i jako „tajemnica nieprawości” rozpoczyna przedostatni akt i zaczyna brać w posiadanie ludzkie dusze – aby w rzeczywistości zagarnąć w posiadanie samą Cerkiew Chrystusa, jeśli będzie to możliwe.

Przeciwko tym potężnym „religijnym doświadczeniom” prawdziwi prawosławni chrześcijanie muszą uzbroić się w powagę, stając się w pełni świadomi czym jest prawosławne chrześcijaństwo i jak bardzo jego cel różni się od celu wszystkich innych religii, czy to „chrześcijańskich”, czy niechrześcijańskich.

Prawosławni chrześcijanie! Mocno trzymajcie się łaski którą posiadacie; nigdy nie pozwólcie aby stała się ona tylko kwestią przyzwyczajenia; nigdy nie mierzcie jej jedynie przy pomocy ludzkich miar i nie oczekujcie, że będzie logiczna czy zrozumiała dla tych, którzy nie rozumieją niczego więcej oprócz spraw czysto ludzkich lub którzy sądzą, że otrzymali Ducha Świętego w jakiś inny sposób niż ten, w jaki Cerkiew Prawosławna Go przekazuje. Prawdziwe Prawosławie przez swoją naturę musi być postrzegane jako zupełnie nie na miejscu w tych demonicznych czasach, gdyż jest to malejąca mniejszość wzgardzonych i „głupich” pośród religijnego „przebudzenia” zainspirowanego przez całkiem inny rodzaj ducha. Ale czerpmy pociechę z pewnych słów naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa: Nie bój się, mała trzódko, bo spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo (Łk 12:32).

Niech wszyscy prawosławni chrześcijanie umocnią się przed czekającą nas bitwą, nigdy nie zapominając, że w Chrystusie zwycięstwo należy już do nas. On obiecał, że bramy piekielne nie przemogą Jego Cerkwi (Mt 16:18) i że z powodu wybranych skróci On dni ostatniego wielkiego ucisku (Mt 24:22). Zaprawdę: Jeśli sam Bóg stoi za nami, to któż przeciw nam? (Rz 8:31). Nawet pośród najokrutniejszych pokus słyszymy wezwanie: ufajcie, Jam zwyciężył świat (J 16:33). Żyjmy tak, jak żyli prawdziwi chrześcijanie wszystkich epok, w oczekiwaniu końca wszystkich rzeczy i przyjścia naszego umiłowanego Zbawcy; ponieważ mówi Ten, który o tym świadczy: Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź Panie Jezu! (Ap 22:20).”

Wkład Cerkwi Prawosławnej w osiągnięciu pokoju, sprawiedliwości, wolności, braterstwa i miłości między narodami i eliminacji rasowej i innych dyskryminacji.

Projekt dokumentu Soboru Wszechprawosławnego, zaaprobowanego przez Zgromadzenie Przełożonych Lokalnych Cerkwi Prawosławnych w Chambésy, 21-28 stycznia 2016 roku.

Publikuje się zgodnie z decyzją Zgromadzenia Przełożonych.

Cerkiew Chrystusa żyje „w świecie”, ale jest ona „nie z tego świata” (J. 17:11 i 14-15). Cerkiew jest znakiem i obrazem królestwa Bożego w historii, głosząc o „nowym stworzeniu” (2 Kor. 5:17), o „nowym niebie i nowej ziemi, gdzie mieszka sprawiedliwość” (2 P. 3:13), o świecie, w którym „Bóg otrze wszelką łzę z oczu ludzi, i śmierci już nie będzie; ani żałoby, ni krzyku, ni bólu już odtąd nie będzie” (Obj. 21: 4-5).

Tą nadzieją Cerkiew już żyje i przedsmak jej ma szczególnie podczas sprawowania Boskiej Eucharystii, gromadząc „razem” (1 Kor. 11:20) rozproszone dzieci Boże (J. 11:52), bez względu na rasę, płeć, wiek, społeczny lub inny status, w jedno ciało, w którym „nie ma już Żyda ani poganina; niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety” (Gal. 3:28, por. Kol. 3:11), w jednej rzeczywistości pojednania, pokoju i miłości.

Tym przedsmakiem „nowego stworzenia”, przemienionego świata Cerkiew żyje także w osobach swoich świętych, którzy poprzez ascetyczne działanie w Chrystusie już w tym życiu ujawnili obraz Królestwa Bożego, dowodząc i potwierdzając fakt, że nadzieja pokoju, sprawiedliwości i miłości – nie jest utopią, a „realizacją oczekiwanego” (Hbr 11: 1), osiągalną dzięki Łasce Bożej i przez duchowy czyn człowieka.

Znajdując stałe natchnienie w tej nadziei i oczekiwaniu Królestwa Bożego, Cerkiew nie pozostaje obojętna na sprawy człowieka w każdym wieku, ale podziela jego troski i aktualne problemy, biorąc na siebie, podobnie jak jej Pan, ból i rany, których przyczyna – istniejące w świecie zło, i, podobnie do dobrego Samarytanina, słowem „cierpliwości i pocieszenia” (Rz 15: 4, Hbr 13:22) i skuteczną miłością zalewając jego rany oliwą i winem (Łk 10:34.). Jej słowo, skierowane do świata, ma na celu przede wszystkim nie osądzać i nie potępiać świata (J 3:17 i 12:47), ale zaoferować mu jako wskazówkę Ewangelię Królestwa Bożego, nadzieję i przekonanie o tym, że ostatnie słowo w historii nie należy do zła, pod jakąkolwiek tylko postacią ono by nie występowało i że nie można pozwolić, aby zło sterowało jej biegiem.

Opierając się o te zasady, ogólne doświadczenie i nauczanie swojej ojcowskiej, liturgicznej i ascetycznej Tradycji, Cerkiew Prawosławna podziela obawy i lęki człowieka naszych czasów w odniesieniu do pilnych problemów, niepokojących współczesny świat i pragnie przyczynić się do ich rozwiązania, żeby w świecie zapanowały pokój Boży, „który przewyższa wszelki rozum” (Flp 4: 7), pojednanie i miłość. Czytaj dalej

Categories: ETYKA CERKIEWNA, PRAWOSŁAWIE, SOBÓR w 2016, STRONA GŁÓWNA | 2 Komentarze

Znaczenie postu i jego przestrzeganie dziś.

Komentarz do poniższego Dokumentu: Ważność postu i jego zachowanie dziś.

Dokument ten w swej treści nie zawiera nowych czy sprzecznych z prawosławnym nauczaniem kanonów. Tak więc, w jakim celu podjęto to zagadnienie? Dotychczas posty były regulowane postanowieniami starożytnych soborów powszechnych i lokalnych, w niektórych sytuacjach nawet odłączając od Cerkwi tych, którzy bez przyczyny ich nie zachowują. Według mnie, nowy dokument nowego i „lepiej pojmującego potrzeby wiernych” soboru ma zastąpić albo nawet wyprzeć starożytne postanowienia jako już nieaktualne – „przestarzałe i nie odnoszące się do współczesnych realiów”. Zawarte w rozbudowanych kanonach 7 i 8 uproszczone usprawiedliwienia sytuacji dających możliwość naruszania postu są tego dowodem. Większość wiernych którzy nie zachowują postu będą usprawiedliwiać się dającymi im furtkę swobody – współczesnymi kanonami współczesnego soboru oraz „błogosławieństwem” od modernistycznych pasterzy.

Jeśli zajrzymy do dokumentów Soborów Powszechnych, to znajdziemy tam częste sformułowania – „potwierdzamy ważność poprzednich soborów”. Takiego potwierdzenia nie ma w projekcie dokumentów. Co oznacza, że czerwcowy Pan-Sobór i kolejne, które możliwe że zostaną zwołane, w swej treści będą niosły miano „lepszego” zamiennika, a nie kontynuacji.

więcej tu https://bractvospasa.wordpress.com/2016/01/31/analiza-tresc-projektow-dokumentow-wszechprawoslawnego-ekumenicznego-soboru-2016/

Projekt dokumentu Wszechprawosławnego Soboru, przyjęty na V Wszechprawosławnym Zgromadzeniu przedsoborowym w Chambesy, 10-17 października 2015 r.
Publikuje się zgodnie z decyzją Zgromadzenia Przełożonych Lokalnych Cerkwi Prawosławnych w Chambesy, 21-28 stycznia 2016 roku
28 stycznia 2016 r.
1. Post – to Przykazanie Boże (Rdz 2, 16-17). Według Św. Bazylego Wielkiego, post jest rówieśnikiem ludzkości, ponieważ został ustanowiony w Raju (O poście 1, 3). Jest to wielki duchowy wyczyn i pierwszy wyraz prawosławnego ideału ascetycznego. Prawosławna Cerkiew naśladując nieustannie zalecenia Świętych Apostołów, zasady Soborów i tradycję patrystyczną w całości, zawsze wskazywała na wysokie znaczenie postu dla duchowego życia człowieka i jego zbawienia. W Liturgii całego rocznego kręgu w pełni jest odzwierciedlony przekaz Świętych Ojców o poście i nauka o nieustannym i niesłabnącym czuwaniu człowieka i czynieniu postępów w wyczynach duchowych. Post wychwalany jest w rytuale wielkanocnym (ros.- в Триоди) jako łaska świetlana, jako broń niezwyciężona, jako początek duchowych wyczynów, jako wspaniała ścieżka cnót, jako pokarm dla duszy, jako źródło wszelkiej filozofii, jako niezniszczalny byt i naśladowanie życia, podobnego do anielskiego, jako matka wszystkich dóbr i cnót, i jako obraz przyszłego życia.
2. Jako najstarsze ustanowienie post ma już miejsce w Starym Testamencie (Pwt 9:18; Iz 58: 4-10; Jl 2:15; Jon 3: 5-7) i otrzymuje potwierdzenie w Nowym. Sam Pan pościł przez czterdzieści dni przed rozpoczęciem Swojej publicznej służby (Łk 4, 1-2) i podał wskazówki o tym, jak ćwiczyć się w poście (Mat. 6: 16-18). W ogóle, w Nowym Testamencie post przedstawiany jest jako środek abstynencji, pokuty i wzrostu duchowego (Mk 1, 6; Dz 13: 3; 14:23; Rz 14:21.). Już od czasów apostolskich Cerkiew wskazywała na wysoką wartość postu i ustanowiła środę i piątek jako dni postu (Didache 8, 1), a także post przed Wielkanocą (Św. Męczennik Ireneusz u Euzebiusza, Historia Cerkiewna 5,24). W praktyce cerkiewnej, świadczonej przez wieki, istniała różnorodność nie tylko w zakresie czasu postu przed Wielkanocą. (Św. Dionizy z Aleksandrii. List do Bazylidesa, PG 10, 1278), ale także w zakresie ilości i zawartości innych okresów postnych, które zostały utworzone pod wpływem różnych czynników, przede wszystkim z tradycji liturgicznej i monastycznej, w celu właściwego przygotowania się do wielkich świat. W ten sposób nierozerwalny związek między postem a Służba Bożą wskazuje na miarę i przeznaczenie poszczenia i podkreśla duchowy charakter postu, do którego są wzywani wszyscy wierzący, każdy według swoich sił i możliwości, nie lekceważąc tego świętego ustanowienia: Patrz, żeby ktoś ciebie nie sprowadził z tej drogi nauczania … Ponieważ, jeśli możesz nieść całe jarzmo Pana, będziesz doskonały; jeśli nie możesz, to rób to, co możesz. Post, jeżeli możesz, podejmij (Didache 6, 1-3). Czytaj dalej

Categories: ETYKA CERKIEWNA, POUCZENIA ŚWIĘTYCH OJCÓW, PRAWOSŁAWIE, STRONA GŁÓWNA | Dodaj komentarz