Misja Cerkwi Prawosławnej w świecie współczesnym

PONIŻSZY DOKUMENT CHCIELIBYŚMY SKOMENTOWAĆ SŁOWAMI O.SERAFIMA(ROSE) :”Charakterystycznym elementem herezji ekumenizmu jest przekonanie, że Cerkiew Prawosławna nie jest jedyną prawdziwą Cerkwią Chrystusa; że łaska Boża jest obecna również w innych wyznaniach „chrześcijańskich”, a nawet w religiach niechrześcijańskich; że wąska ścieżka zbawienia zgodnie z nauczaniem św. Ojców Cerkwi jest jedynie „jedną ścieżką z wielu” wiodących do zbawienia; i że szczegóły dotyczące czyjejś wiary w Chrystusa nie mają większego znaczenia, tak jak czyjaś przynależność do jakiegoś poszczególnego Kościoła. Nie wszyscy prawosławni uczestnicy ruchu ekumenicznego całkowicie w to wierzą (mimo że protestanci i katolicy zazwyczaj tak), ale przez sam swój udział w tym ruchu, włącznie ze wspólnymi modlitwami z tymi, których wiara w Chrystusa i Jego Cerkiew jest błędna, mówią heretykom patrzącym na nich: „Może to, co mówicie, jest prawdziwe”, tak samo jak ów nieszczęsny uczeń św. Paisjusza. Nic więcej ponad to nie jest potrzebne dla prawosławnego chrześcijanina aby utracić łaskę Boga; a ile trudu kosztuje odzyskanie jej z powrotem!

W takim razie w jakiej wielkiej bojaźni Bożej i drżeniu muszą postępować prawosławni chrześcijanie aby nie utracić Bożej łaski, która z całą pewnością nie jest dana każdemu, ale prowadzi do nieba wyłącznie tych, którzy trzymają się prawdziwej wiary, prowadzą życie pełne chrześcijańskich uczynków i pieczołowicie pielęgnują łaskę Bożą. Przede wszystkim dzisiaj prawosławni chrześcijanie muszą postępować o wiele bardziej uważnie, gdyż są otoczeni przez fałszywych chrześcijan, którzy ofiarowują swoje własne doświadczenia „łaski” oraz „Ducha Świętego” i mogą obficie cytować Pismo Święte i świętych Ojców, aby to „udowodnić”! Na pewno są już blisko czasy ostateczne, kiedy duchowe zwodzenie będzie tak przekonujące, aby zwieść, jeśli to możliwe, nawet wybranych (Mt 24:24).

Fałszywi prorocy współczesnego wieku, łącznie z tymi, którzy oficjalnie są „prawosławni”, coraz głośniej ogłaszają nadchodzący adwent „nowej ery Ducha Świętego”, „nowe zesłanie Ducha Świętego”, „punkt Omega”. Jest to dokładnie to, co w autentycznych prawosławnych proroctwach nazywane jest panowaniem antychrysta. Właśnie w naszych czasach, dzisiaj, te przepowiednie dotyczące szatana zaczynają się wypełniać, przez działanie potęgi demonów. Cała współczesna duchowa atmosfera staje się obciążona potęgą demonicznych doświadczeń inicjacyjnych, i jako „tajemnica nieprawości” rozpoczyna przedostatni akt i zaczyna brać w posiadanie ludzkie dusze – aby w rzeczywistości zagarnąć w posiadanie samą Cerkiew Chrystusa, jeśli będzie to możliwe.

Przeciwko tym potężnym „religijnym doświadczeniom” prawdziwi prawosławni chrześcijanie muszą uzbroić się w powagę, stając się w pełni świadomi czym jest prawosławne chrześcijaństwo i jak bardzo jego cel różni się od celu wszystkich innych religii, czy to „chrześcijańskich”, czy niechrześcijańskich.

Prawosławni chrześcijanie! Mocno trzymajcie się łaski którą posiadacie; nigdy nie pozwólcie aby stała się ona tylko kwestią przyzwyczajenia; nigdy nie mierzcie jej jedynie przy pomocy ludzkich miar i nie oczekujcie, że będzie logiczna czy zrozumiała dla tych, którzy nie rozumieją niczego więcej oprócz spraw czysto ludzkich lub którzy sądzą, że otrzymali Ducha Świętego w jakiś inny sposób niż ten, w jaki Cerkiew Prawosławna Go przekazuje. Prawdziwe Prawosławie przez swoją naturę musi być postrzegane jako zupełnie nie na miejscu w tych demonicznych czasach, gdyż jest to malejąca mniejszość wzgardzonych i „głupich” pośród religijnego „przebudzenia” zainspirowanego przez całkiem inny rodzaj ducha. Ale czerpmy pociechę z pewnych słów naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa: Nie bój się, mała trzódko, bo spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo (Łk 12:32).

Niech wszyscy prawosławni chrześcijanie umocnią się przed czekającą nas bitwą, nigdy nie zapominając, że w Chrystusie zwycięstwo należy już do nas. On obiecał, że bramy piekielne nie przemogą Jego Cerkwi (Mt 16:18) i że z powodu wybranych skróci On dni ostatniego wielkiego ucisku (Mt 24:22). Zaprawdę: Jeśli sam Bóg stoi za nami, to któż przeciw nam? (Rz 8:31). Nawet pośród najokrutniejszych pokus słyszymy wezwanie: ufajcie, Jam zwyciężył świat (J 16:33). Żyjmy tak, jak żyli prawdziwi chrześcijanie wszystkich epok, w oczekiwaniu końca wszystkich rzeczy i przyjścia naszego umiłowanego Zbawcy; ponieważ mówi Ten, który o tym świadczy: Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź Panie Jezu! (Ap 22:20).”

Wkład Cerkwi Prawosławnej w osiągnięciu pokoju, sprawiedliwości, wolności, braterstwa i miłości między narodami i eliminacji rasowej i innych dyskryminacji.

Projekt dokumentu Soboru Wszechprawosławnego, zaaprobowanego przez Zgromadzenie Przełożonych Lokalnych Cerkwi Prawosławnych w Chambésy, 21-28 stycznia 2016 roku.

Publikuje się zgodnie z decyzją Zgromadzenia Przełożonych.

Cerkiew Chrystusa żyje „w świecie”, ale jest ona „nie z tego świata” (J. 17:11 i 14-15). Cerkiew jest znakiem i obrazem królestwa Bożego w historii, głosząc o „nowym stworzeniu” (2 Kor. 5:17), o „nowym niebie i nowej ziemi, gdzie mieszka sprawiedliwość” (2 P. 3:13), o świecie, w którym „Bóg otrze wszelką łzę z oczu ludzi, i śmierci już nie będzie; ani żałoby, ni krzyku, ni bólu już odtąd nie będzie” (Obj. 21: 4-5).

Tą nadzieją Cerkiew już żyje i przedsmak jej ma szczególnie podczas sprawowania Boskiej Eucharystii, gromadząc „razem” (1 Kor. 11:20) rozproszone dzieci Boże (J. 11:52), bez względu na rasę, płeć, wiek, społeczny lub inny status, w jedno ciało, w którym „nie ma już Żyda ani poganina; niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety” (Gal. 3:28, por. Kol. 3:11), w jednej rzeczywistości pojednania, pokoju i miłości.

Tym przedsmakiem „nowego stworzenia”, przemienionego świata Cerkiew żyje także w osobach swoich świętych, którzy poprzez ascetyczne działanie w Chrystusie już w tym życiu ujawnili obraz Królestwa Bożego, dowodząc i potwierdzając fakt, że nadzieja pokoju, sprawiedliwości i miłości – nie jest utopią, a „realizacją oczekiwanego” (Hbr 11: 1), osiągalną dzięki Łasce Bożej i przez duchowy czyn człowieka.

Znajdując stałe natchnienie w tej nadziei i oczekiwaniu Królestwa Bożego, Cerkiew nie pozostaje obojętna na sprawy człowieka w każdym wieku, ale podziela jego troski i aktualne problemy, biorąc na siebie, podobnie jak jej Pan, ból i rany, których przyczyna – istniejące w świecie zło, i, podobnie do dobrego Samarytanina, słowem „cierpliwości i pocieszenia” (Rz 15: 4, Hbr 13:22) i skuteczną miłością zalewając jego rany oliwą i winem (Łk 10:34.). Jej słowo, skierowane do świata, ma na celu przede wszystkim nie osądzać i nie potępiać świata (J 3:17 i 12:47), ale zaoferować mu jako wskazówkę Ewangelię Królestwa Bożego, nadzieję i przekonanie o tym, że ostatnie słowo w historii nie należy do zła, pod jakąkolwiek tylko postacią ono by nie występowało i że nie można pozwolić, aby zło sterowało jej biegiem.

Opierając się o te zasady, ogólne doświadczenie i nauczanie swojej ojcowskiej, liturgicznej i ascetycznej Tradycji, Cerkiew Prawosławna podziela obawy i lęki człowieka naszych czasów w odniesieniu do pilnych problemów, niepokojących współczesny świat i pragnie przyczynić się do ich rozwiązania, żeby w świecie zapanowały pokój Boży, „który przewyższa wszelki rozum” (Flp 4: 7), pojednanie i miłość.

A. Godność osoby ludzkiej

1. Godność osoby ludzkiej, wynikająca ze stworzenia człowieka na obraz Boży dla uczestniczenia w realizacji Bożego planu, dotyczącego człowieka i świata, była źródłem inspiracji dla Ojców Kościoła, którzy zagłębiali się w tajemnicę budowy Domu Bożego. Charakterystyczna jest wypowiedź Świętego Grzegorza Teologa o człowieku: Stwórca „tworzy niejako drugi świat, w małym wielki, stawia na ziemi innego anioła, z różnych natur złożonego wielbiciela, obserwatora widzialnego stworzenia, świadka tajemnic stworzenia kontemplującego umysłem, króla nad tym, co jest na ziemi, podległego Górnemu Królestwu … żywa istota, tutaj przygotowywana i przenoszona do innego świata i (co stanowi koniec tajemnicy) poprzez dążenie do Boga, osiągające uwielbienie” (Słowo 45, na Świętą Paschę, 7. PG 36, 632). Celem wcielenia Słowa Bożego jest uwielbienie człowieka. Chrystus, odnawiając w Sobie Samym starego Adama (por. Ef 2:15), „w Sobie uwielbił człowieka, pierwocinę naszej nadziei” (Euzebiusz z Cezarei, dowód na korzyść 4 Ewangelii, 14. PG 22, 289).

Albowiem jak w starym Adamie zawarty był cały ród ludzki, tak i w nowym Adamie zebrany jest cały ród ludzki: „Jednorodzony stał się człowiekiem po to, <…>, aby zebrać w jedno i zwrócić do stanu pierwotnego zgubiony ród, czyli ludzkość” (Cyryl Aleksandryjski, Komentarz do Ewangelii Jana, t. 9, PG 74, 273D-275A). Ta nauka Cerkwi jest źródłem wszelkiego chrześcijańskiego dążenia do zachowania godności i wielkości człowieka.

2. Na tej podstawie należy we wszystkich kierunkach rozwijać współpracę międzychrześcijańską dla ochrony godności człowieka i zachowania pokoju, aby pokojowe wysiłki wszystkich Chrześcijan stawały się bardziej przekonujące i skuteczne.

3. Powszechne uznanie wysokiej wartości osoby ludzkiej może być warunkiem wstępnym do szerszej współpracy w dziedzinie utrzymania pokoju. Cerkwie Prawosławne są powołane do sprzyjania dialogu międzyreligijnego i współpracy, a dzięki niemu – do pokonania jakichkolwiek przejawów fanatyzmu, dla umocnienia przyjaźni między narodami, triumfu wolności i pokoju w całym świecie dla dobra każdej osoby, bez względu na rasę i religię. Oczywiście, współpraca ta wyklucza zarówno synkretyzm, jak i próby dominacji jednej religii nad innymi.

4. Jesteśmy przekonani, że jako „współpracownicy Boga” (1 Kor 3: 9), możemy rozwijać na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym wspólne służenie dla dobra ludzkości ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, którzy dążą do świata, miłego Bogu. Służenie to jest przykazaniem Bożym (Mt 5: 9).

B. O wolności i odpowiedzialności

1. Jednym z największych darów Boga dla człowieka i jako konkretnego nosiciela obrazu Bożego i jako członka wspólnoty osób, w jedności rodzaju ludzkiego przez Łaskę odzwierciedlających życie i obcowanie Osób Boskich w Trójcy Świętej, jest darem wolności. „Stworzyciel na początku uczynił człowieka wolnym i samowładnym, ograniczając go tylko jednym Przykazaniem”. (Św. Grzegorz Teolog, Słowo 14, O miłości do ubogich, 25. PG 35, 892Α). Wolność pozwala człowiekowi czynić postęp w dążeniu do duchowej doskonałości, ale jednocześnie zawiera ryzyko nieposłuszeństwa, odejścia od posłuszeństwa Bogu, a przez to – upadku w grzech, którego tragicznym skutkiem jest istnienie zła w świecie.

2. Konsekwencją tego zła są dominujące we współczesnym życiu niedoskonałości i wady: sekularyzacja, przemoc, rozwiązłość obyczajów, takie negatywne zjawiska jak narkotykowe i inne uzależnienia, obserwowane wśród części dzisiejszej młodzieży, rasizm, wyścig zbrojeń, wojny i powstające jako ich skutek nieszczęścia społeczne, ucisk poszczególnych grup społecznych, wspólnot religijnych i całych narodów, nierówność społeczna; ograniczenie praw człowieka w zakresie sumienia, w szczególności wolności religijnej, dezinformacja i manipulacja opinią publiczną; niedorozwój ekonomiczny, nierównomierny podział lub całkowity brak niezbędnych do życia dóbr, głód milionów ludzi, przymusowe deportacje ludności lub handel ludźmi, napływ uchodźców, zniszczenie otaczającego środowiska, niekontrolowane stosowanie biotechnologii genetycznych i biomedycznych zabiegów dotyczących poczęcia, przedłużenia i końca ludzkiego życia – to wszystko wprowadza niekończąca się trwogę w życiu współczesnej ludzkości.

3. W obliczu takiej sytuacji, która doprowadziła do degradacji pojęcia osoby ludzkiej, obowiązek Cerkwi Prawosławnej polega dziś na tym, aby poprzez głoszenie Słowa Bożego, służbę Bożą i duszpasterstwo świadczyć o wolności w Chrystusie. „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść; wszystko mi wolno, ale nie wszystko buduje. Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra bliźniego… Bo dlaczego by czyjeś sumienie miało wyrokować o mojej wolności?”(1 Kor. 10: 23-24, 29). Wolność bez odpowiedzialności i miłości prowadzi w końcu do utraty wolności.

C. O pokoju i sprawiedliwości

1. Cerkiew Prawosławna od wieków uznaje i głosi, że pokój i sprawiedliwość zajmują centralne miejsce w życiu narodów. Już samo Objawienie się Chrystusa charakteryzuje się jako „dobra nowina pokoju” (Ef 6:15), ponieważ Chrystus, „wprowadziwszy pokój we wszystkim przez krew Jego Krzyża …” (Kol 1,20), „zwiastował pokój dalekim i bliskim …” (Ef 2:17 ). On stał się „naszym pokojem” (Ef 2:14). Ten pokój, „który przewyższa wszelki umysł” (Flp 4: 7), jak powiedział Sam Pan przed ukrzyżowaniem do Swoich uczniów, szerszy jest i istotniejszy od tego pokoju, który obiecuje świat: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam; nie tak jak daje świat, Ja wam daję” (J 14:27). Ponieważ pokój Chrystusa jest dojrzałym owocem połączenia wszystkiego w Chrystusie: objawieniem godności i wielkości osoby ludzkiej jako obrazu Bożego, przejawem jedności organicznej w Nim rodzaju ludzkiego i świata, powszechności zasad pokoju, wolności i sprawiedliwości społecznej i wreszcie złożeniem owoców chrześcijańskiej miłości wśród ludzi i narodów świata. Prawdziwy pokój – to owoc zwycięstwa na Ziemi tych wszystkich chrześcijańskich zasad. Ten pokój jest z Nieba, o który zawsze modli się Cerkiew Prawosławna w swoich codziennych modlitwach, prosząc o niego Boga Wszechmogącego i wysłuchującego modlitw przychodzących z wiarą do Niego.

2. Z powyższego staje się jasne, dlaczego Cerkiew, „jako Ciało Chrystusowe” (1 Kor 12:27), zawsze modli się o pokój na całym świecie, który według słów Klemensa z Aleksandrii, jest synonimem sprawiedliwości (Stromaty 4, 25. PG 8 1369/72). A Święty Bazyli Wielki dodaje: „Nie mogę przekonać siebie, że bez wzajemnej miłości i bez pokoju ze wszystkimi, na ile jest to w mojej mocy, mogę nazywać się godnym sługą Jezusa Chrystusa” (List 203, 2. PG 32, 737). Jak pisze tenże sam Ojciec Święty, to samo przez się oczywiste jest dla Chrześcijanina: „Nic nie ma bardziej charakterystycznego dla Chrześcijanina, niż tworzenie pokoju” (List 114. PG 32, 528). Pokój Chrystusa – to jest tajemnicza siła, która wypływa z pojednania człowieka z jego Niebieskim Ojcem, „z Opatrzności Jezusa, wszystko dokonującego we wszystkim i tworzącego pokój, niewypowiedziany i od wieków przesądzony i jednający nas ze Sobą, a w Sobie z Ojcem” (Dionizy Areopag. O Bożych imionach 11, 2, 4. PG 3, 953).

3. Jednakże należy podkreślić, że dary pokoju i sprawiedliwości zależą również od współdziałania ludzkiego. Duch Święty daje dary duchowe, kiedy człowiek w pokucie dąży do pokoju i prawdy Bożej. Te dary pokoju i sprawiedliwości pojawiają się tam, gdzie chrześcijanie czynią wysiłki w dziele wiary, miłości i nadziei w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (1 Tes 1: 3).

4. Grzech – jest to choroba duchowa, której objawami zewnętrznymi są konflikty, kłótnie, przestępstwa i wojny z ich tragicznymi konsekwencjami. Cerkiew dąży do usunięcia nie tylko objawów zewnętrznych tej choroby, ale i samą chorobę – grzech.

5. W tym samym czasie Cerkiew Prawosławna uważa za swój obowiązek aprobować wszystko to, co naprawdę służy pokojowi (Rzym 14:19), i otwiera drogę do sprawiedliwości, braterstwa, prawdziwej wolności i wzajemnej miłości między dziećmi jednego Ojca Niebieskiego, jak też spośród wszystkich narodów, które tworzą jedną rodzinę ludzką. Współczuje ona wszystkim ludziom, którzy w różnych częściach świata są pozbawieni dobra pokoju i sprawiedliwości.

D. Pokój i zapobieganie wojnie

1. Cerkiew Chrystusa potępia wojnę jako taką, uważając ją za konsekwencję istniejącego w świecie zła i grzechu: „Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych? „(Jak 4: 1). Każda wojna grozi zniszczeniem stworzeń Bożych i życia.

Dotyczy to zwłaszcza wojen z użyciem broni masowego rażenia, konsekwencje których będą straszne, ponieważ spowodują one śmierć ogromnej liczby osób, a dla tych, którzy przeżyli, życie stanie się nie do zniesienia. Pojawią się nieuleczalne choroby, wystąpią zmiany genetyczne i wydarzą się inne nieszczęścia, które katastroficznie wpłyną na następne pokolenia.

Bardzo niebezpiecznymi są teraz nie tylko bronie jądrowe, chemiczne, biologiczne, ale też inne rodzaje broni, które u posiadaczy tych broni stwarzają iluzję przewagi i panowania nad otaczającym światem. Bronie te tworzą atmosferę strachu i nieufności, stają się przyczyną nowego wyścigu zbrojeń.

2. Cerkiew Chrystusowa, od początku postrzegająca wojnę jako skutek istniejącego w świecie zła i grzechu, popiera wszelkie inicjatywy i wysiłki, skierowane do jej zapobiegania poprzez dialog i inne możliwe do przyjęcia środki. W przypadku, gdy wojna staje się nieuniknioną, Cerkiew nadal modli się i sprawuje opiekę duszpasterską nad swoimi dziećmi, uczestniczącymi w działaniach bojowych dla obrony swego życia i wolności, w tym samym czasie podejmując wszelkie wysiłki dla jak najszybszego przywrócenia pokoju.

3. Cerkiew Prawosławna zdecydowanie potępia różne konflikty i wojny, których przyczyną są fanatyzm, uzasadniany zasadami religijnymi. Głębokie zaniepokojenie wywołuje trwała tendencja do mnożenia ucisków i prześladowań Chrześcijan i przedstawicieli innych wspólnot na podstawie ich wiary na Bliskim Wschodzie i w innych częściach świata, próby wykorzenienia Chrześcijaństwa z tradycyjnych dla niego regionów. Tak więc, zagrożone zostały istniejące stosunki międzyreligijne i między grupami etnicznymi, a wielu Chrześcijan zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów. Prawosławni na całym świecie współczują swoim braciom – Chrześcijanom i wszystkim tym, którzy są prześladowani w danym regionie i wzywają do wypracowania sprawiedliwego i ostatecznego rozwiązania problemów regionu.

Również potępiane są wojny, inspirowane motywami nacjonalistycznymi, prowadzące do czystek etnicznych, zmian granic państwowych i przejęcia terytoriów.

E. Stosunek Cerkwi do problemu dyskryminacji

1. Pan Bóg jako Król Prawdy (Hbr 7, 2-3) odrzuca przemoc i niesprawiedliwość (Ps 10: 5.), potępia nieludzki stosunek do bliźniego (Mk 25, 41-46; Jk 2, 15-16). W Jego Królestwie, które jest odzwierciedlone i obecne już tutaj na ziemi w Jego Cerkwi, nie ma miejsca na nienawiść lub wrogość, czy nietolerancję (Iz 11, 6; Rz 12, 10).

2. W tej sprawie Cerkiew Prawosławna zajmuje jasne stanowisko. Ona wierzy, że Bóg z jednej krwi stworzył cały rodzaj ludzki, aby zamieszkał na całym obszarze ziemi (Dz. 17: 26), i że w Chrystusie „Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście jednością w Chrystusie Jezusie” (Ga 3, 28). Na pytanie: „Kto jest moim bliźnim” Jezus odpowiedział przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie (Łk 10, 25-37), tym samym nauczając nas odrzucania wszelkiej wrogości i uprzedzeń. Cerkiew Prawosławna wyznaje, że każdy, bez względu na kolor skóry, religię, rasę, płeć, narodowość, język, jest stworzony na obraz i podobieństwo Boże i jest równoprawnym członkiem wspólnoty ludzkiej. Zgodnie z tą wiarą Cerkiew Prawosławna nie akceptuje dyskryminacji ze względu na wszystkie wyżej wymienione cechy, zakładającej różnice w godności między ludźmi.

3. Cerkiew, szanując zasady praw człowieka i równoprawnego stosunku do ludzi, ocenia stosowanie tych zasad w świetle swego nauczania o Sakramentach, rodzinie, sytuacji obu płci w Cerkwi i o wartościach Tradycji Cerkwi jako całości. Cerkiew ma prawo nieść i niesie świadectwo o swoim nauczaniu w przestrzeni społecznej.

F. Misją Cerkwi Prawosławnej jako świadectwo miłości w służbie

1. Wypełniając swoją zbawienną misję w świecie, Cerkiew Prawosławna czynnie troszczy się o wszystkich ludzi, potrzebujących pomocy, w tym głodujących, biednych, chorych, niepełnosprawnych, osobach starszych, prześladowanych, jeńcach, więźniach, bezdomnych, sierotach, ofiarach klęsk żywiołowych i konfliktów zbrojnych, handlu ludźmi i współczesnych form niewolnictwa. Wysiłki Cerkwi Prawosławnej w przezwyciężaniu ubóstwa i niesprawiedliwości społecznej są wyrazem jej wiary i służenia Samemu Chrystusowi, utożsamiającego Siebie z każdym człowiekiem, a przede wszystkim z potrzebującym: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25: 40). W tym różnorodnym służeniu społecznym Cerkiew może współpracować z różnymi instytucjami publicznymi.

2. Konfrontacje i wrogość w świecie pociągają za sobą niesprawiedliwość i nierówność w udziale ludzi i narodów w korzystaniu dóbr, płynących z Bożego tworzenia. Pozbawiają one miliony ludzi podstawowych dóbr i prowadzą do degradacji osoby ludzkiej. Powodują one masowe migracje ludności, rodzą konflikty na tle narodowościowym, religijnym i społecznym, grożące wewnętrznej spójności społeczeństwa.

3. Cerkiew nie może pozostać obojętną na procesy gospodarcze, które mają negatywny wpływ na całą ludzkość. Nalega ona nie tylko na konieczność budowania gospodarki na zasadach moralnych, ale również aby poprzez nią aktywnie służyć człowiekowi, zgodnie z nauczaniem Świętego Apostoła Pawła: Pracując, powinniśmy wspierać słabych i pamiętać słowa Pana Jezusa, który powiedział: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu” ( Dz 20:35). Święty Bazyli Wielki pisze, że każdy w swojej pracy powinien za cel stawiać pomaganie potrzebującym, a nie zaspakajanie własnej potrzeby (Zasady, szeroko omówione w pytaniach i odpowiedziach. Pytanie 42 PG 31, 1025 A.)

4. Przepaść między bogatymi a biednymi rośnie drastycznie z powodu kryzysu gospodarczego. Jest on wynikiem szalonej spekulacji ze strony przedstawicieli kręgów finansowych, koncentracji bogactwa w rękach nielicznych i wypaczonej działalności finansowej, która jest pozbawiona sprawiedliwości, człowieczeństwa i odpowiedzialności, a ostatecznie nie służy zaspokajaniu prawdziwych potrzeb ludzkości. Żywotną jest taka gospodarka, która łączy w sobie efektywność ze sprawiedliwością i solidarnością społeczną.

5. W tych tragicznych okolicznościach Cerkiew odczuwa leżącą na niej wielką odpowiedzialność w zakresie przezwyciężania wszelkich form głodu i ubóstwa w świecie. Ten fakt, że takie zjawisko ma miejsce w naszych czasach, kiedy kraje żyją w warunkach zglobalizowanej gospodarki, świadczy o poważnym kryzysie tożsamości współczesnego świata. Głód nie tylko zagraża boskiemu darowi życia całych narodów, ale także obraża wysoką godność człowieka i tym samym rzuca wyzwanie samemu Bogu. Dlatego jeśli troska o własne wyżywienie jest kwestią materialną, to troska o wyżywienie bliźniego jest sprawą duchową. (Jk 2: 14-18.). W związku z tym zadaniem wszystkich Cerkwi Prawosławnych jest świadczenie o ich solidarności z potrzebującymi braćmi i okazywanie im skutecznej pomocy.

6. Święta Cerkiew Chrystusowa, łącząca wiele narodów Ziemi w swoim ciele kafolickim (katolickim, powszechnym – od A.L.) popiera ideę ogólnoludzkiej solidarności i ściślejszej współpracy między narodami i państwami do pokojowego rozwiązywania konfliktów.

7. Jednocześnie zaniepokojenie Cerkwi wywołuje nasilające się narzucanie ludzkości konsumpcyjnego stylu życia, pozbawionego oparcia na chrześcijańskich wartościach moralnych. Konsumpcjonizm wraz z zeświecczoną globalizacją prowadzą do utraty przez narody swoich duchowych korzeni, do historycznej amnezji i zapominania tradycji.

8. Współczesne środki masowej informacji często trafiają pod kontrolę ideologii liberalnego globalizmu i tym samym stają się instrumentami rozprzestrzeniania się konsumpcjonizmu i niemoralności. Szczególny niepokój wywołują przypadki braku szacunku, a nawet bluźnierczego stosunku do wartości religijnych, prowokując w społeczeństwie konflikty i niepokoje. Cerkiew ostrzega swoje dzieci o niebezpieczeństwie oddziaływania na świadomość poprzez media, wykorzystywania ich nie do zbliżania ludzi i narodów, a do manipulowania nimi.

9. Na drodze głoszenia przez Cerkiew Słowa Bożego i spełniania przez nią zbawczej misji służenia ludzkości coraz częściej powstają objawy ideologii sekularnej. W oparciu o doświadczenia wiary i przypominając o swojej prawdziwej misji w stosunku do narodu poprzez głoszenie Królestwa Bożego, i wychowanie w świadomości o jedności swego stada, Cerkiew Chrystusowa wezwana jest z nową siłą do wyrażania treści swego proroczego świadectwa i pokazania go światu. Tak więc, otwiera się dla niej szerokie pole działalności, ponieważ w charakterze istotnego elementu swego nauczania eklezjologicznego objawia ona rozdrobnionemu światu eucharystyczne obcowanie i jedność.

10. Dążenie do ciągłego wzrostu dobrobytu i nieumiarkowany wzrost konsumpcji nieuchronnie prowadzą do niewspółmiernego zużycia i wyczerpania zasobów naturalnych. Natura, stworzona przez Boga do jej uprawiania i ochrony przez człowieka (por. Rdz 2, 15), odczuwa na sobie skutki grzechu człowieka: stworzenie zostało poddane marności nie z własnej chęci, ale z woli Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli skażenia ku wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach (Rz 8, 20-22).

Kryzys ekologiczny, w połączeniu ze zmianami klimatycznymi i globalnym ociepleniem, zmusza Cerkiew do naglącej potrzeby, aby wszystkimi, znajdującymi się w jej dyspozycji środkami duchowymi, przyczyniała się do ochrony Bożego stworzenia przed skutkami ludzkiej chciwości.

Chciwość, przejawiająca się podczas zaspokajania potrzeb materialnych, prowadzi do duchowego zubożenia człowieka i zniszczenia środowiska. Nie należy zapominać, że zasoby naturalne nie są własnością człowieka, a Stwórcy: do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy (Ps. 23: 1).

W ten sposób Cerkiew Prawosławna podkreśla potrzebę ochrony Bożego stworzenia poprzez wychowanie do odpowiedzialności człowieka za darowany przez Boga otaczający świat, ujawnienia wartości cnoty umiaru i powściągliwości. Musimy pamiętać, że nie tylko obecne, ale również przyszłe pokolenia mają prawo do zasobów naturalnych, które nam dał Stwórca.

11. Dla Cerkwi Prawosławnej możliwość badań naukowych świata jest darem Boga dla człowieka. Jednak Cerkiew przy tym zwraca uwagę na niebezpieczeństwa, związane z wykorzystaniem niektórych osiągnięć naukowych. Uważa ona, że naukowiec obdarzony jest nie tylko wolnością badania naukowego, ale także obowiązkiem przerwania swoich badań, gdy naruszane są podstawowe zasady chrześcijańskie i humanitarne. „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść”. (1 Kor. 6:12). „Dobro nie jest dobrem, jeśli nie jest wykonane z dobrej woli „. (Św. Grzegorz Teolog. Słowo o teologii pierwsze, 4, PG 36, 16 ° C). Ten punkt widzenia Cerkwi z wielu powodów jest niezbędny do prawidłowego określenia granic wolności i wykorzystywania owoców nauki, od której prawie we wszystkich dziedzinach, szczególnie w biologii, oczekuje się zarówno sukcesów jak i niebezpieczeństw. Jednocześnie podkreślamy niewątpliwie sakralny charakter życia ludzkiego od chwili poczęcia do naturalnej śmierci.

12. W ostatnich latach nastąpił szybki rozwój nauk biologicznych i związanych z nimi biotechnologii, przy czym wiele z tych osiągnięć uważa się za korzystne dla człowieka, podczas gdy inne są związane z dylematami moralnymi, a nawet podlegają odrzuceniu. Cerkiew Prawosławna twierdzi, że człowiek – to jest nie tylko zbiór komórek, tkanek i narządów; nie można zakładać, że określają go tylko czynniki biologiczne. Człowiek został stworzony na obraz Boga (Rdz 1,27) i dlatego trzeba o tym mówić z należytym szacunkiem. Uznanie tej podstawowej zasady prowadzi do wniosku o tym, że zarówno w procesie badań naukowych jak i podczas praktycznego zastosowania wyników nowych odkryć i wynalazków, należy przestrzegać absolutne prawo każdego człowieka do szacunku dla niego na wszystkich etapach życia. Należy również szanować Wolę Bożą, została ona objawiona w stworzeniu. Podczas prowadzenia badań należy uwzględniać moralne i duchowe zasady oraz chrześcijańskie postanowienia. Należyty szacunek należy oddawać całemu stworzeniu Bożemu, zarówno gdy człowiek używa go, jak i w trakcie badania, zgodnie z danym mu przez Boga przykazaniem (Rdz 2, 15).

13. W obecnej dobie sekularyzacji w obliczu kryzysu duchowego, charakterystycznego dla współczesnej cywilizacji, szczególnie ostro przejawia się potrzeba wysunięcia na pierwszy plan znaczenia świętości. Błędne rozumienie wolności jako przyzwolenia na wszystko prowadzi do wzrostu przestępczości, zniszczenia i profanacji świętości, nieposzanowania wolności bliźniego i uświęconej natury życia. Tradycja Prawosławna, powstała z wcielenia w życie prawd chrześcijańskich, jest nosicielem duchowości i wyróżnia się charakterem ascetycznym, co należy szczególnie podkreślić i pokazać w naszych czasach.

14. Cerkiew nie przestaje w sposób szczególny pastersko troszczyć się o dzieci i młodzież w celu ich wychowania w Chrystusie. Oczywiście, odpowiedzialność duszpasterska Cerkwi rozciąga się również na ustanowioną przez Boga instytucję rodziny, która zawsze niezmiennie opierała się na świętym Sakramencie małżeństwa chrześcijańskiego jako związku mężczyzny i kobiety, odzwierciedlającego związek Chrystusa i Cerkwi (Ef 5: 22-32). Jest to szczególnie aktualne w związku z próbami legalizacji w niektórych krajach i uzasadnienia teologicznego w niektórych wspólnotach chrześcijańskich form ludzkiego współżycia, przeciwnych nauczaniu chrześcijańskiemu i tradycji.

15. We współczesnej epoce, jak i w każdym innym czasie, proroczy i pasterski głos Cerkwi jest skierowany do serca człowieka, wzywając go do przyjęcia i wdrożenia w życie, zgodnie ze słowami Apostoła Pawła tego, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie (Flp 4: 8), a przede wszystkim ofiarną miłość Ukrzyżowanego Pana, jako jedyną drogę, prowadzącą świat do pokoju, sprawiedliwości, wolności i miłości między ludźmi i narodami.

Źródło:
Миссия Православной Церкви в современном мире
http://www.patriarchia.ru/db/text/4360988.html
28 stycznia 2016 r.
Tłumaczył Andrzej Leszczyński
4.2.2016 r.

Advertisements
Categories: ETYKA CERKIEWNA, PRAWOSŁAWIE, SOBÓR w 2016, STRONA GŁÓWNA | 2 komentarze

Zobacz wpisy

2 thoughts on “Misja Cerkwi Prawosławnej w świecie współczesnym

  1. AW

    … so so Antychryst Welcome

    iście podstępny tekst przygotowujący grunt pod wystąpienie antychrysta. Ubrany w piękne i niepodważalne Cerkiewne cytaty przychodzi w postacią „anioła światłości” lecz zdodniczy w swej naturze niczym sergiańska cerkiew w komunistycznym zwiedzeniu:

    Mowa patriarchy Aleksego I na panichidzie za duszę J.W. Stalina:
    swiadectwoprawdy.wordpress.com/2012/06/09/mowa-patriarchy-aleksego-i-na-panichidzie-za-dusze-j-w-stalina/

    Odezwa Św. Synodu z 9 marca 1917 roku do wszystkich dzieci Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w związku z abdykacją Mikołaja II:
    swiadectwoprawdy.wordpress.com/2012/06/17/odezwa-sw-synodu-z-9-marca-1917-roku-do-wszystkich-dzieci-rosyjskiej-cerkwi-prawoslawnej-w-zwiazku-z-abdykacja-mikolaja-ii/

    (ręce opadają aż nie chce się polemizować)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: