Znaczenie postu i jego przestrzeganie dziś.

Komentarz do poniższego Dokumentu: Ważność postu i jego zachowanie dziś.

Dokument ten w swej treści nie zawiera nowych czy sprzecznych z prawosławnym nauczaniem kanonów. Tak więc, w jakim celu podjęto to zagadnienie? Dotychczas posty były regulowane postanowieniami starożytnych soborów powszechnych i lokalnych, w niektórych sytuacjach nawet odłączając od Cerkwi tych, którzy bez przyczyny ich nie zachowują. Według mnie, nowy dokument nowego i „lepiej pojmującego potrzeby wiernych” soboru ma zastąpić albo nawet wyprzeć starożytne postanowienia jako już nieaktualne – „przestarzałe i nie odnoszące się do współczesnych realiów”. Zawarte w rozbudowanych kanonach 7 i 8 uproszczone usprawiedliwienia sytuacji dających możliwość naruszania postu są tego dowodem. Większość wiernych którzy nie zachowują postu będą usprawiedliwiać się dającymi im furtkę swobody – współczesnymi kanonami współczesnego soboru oraz „błogosławieństwem” od modernistycznych pasterzy.

Jeśli zajrzymy do dokumentów Soborów Powszechnych, to znajdziemy tam częste sformułowania – „potwierdzamy ważność poprzednich soborów”. Takiego potwierdzenia nie ma w projekcie dokumentów. Co oznacza, że czerwcowy Pan-Sobór i kolejne, które możliwe że zostaną zwołane, w swej treści będą niosły miano „lepszego” zamiennika, a nie kontynuacji.

więcej tu https://bractvospasa.wordpress.com/2016/01/31/analiza-tresc-projektow-dokumentow-wszechprawoslawnego-ekumenicznego-soboru-2016/

Projekt dokumentu Wszechprawosławnego Soboru, przyjęty na V Wszechprawosławnym Zgromadzeniu przedsoborowym w Chambesy, 10-17 października 2015 r.
Publikuje się zgodnie z decyzją Zgromadzenia Przełożonych Lokalnych Cerkwi Prawosławnych w Chambesy, 21-28 stycznia 2016 roku
28 stycznia 2016 r.
1. Post – to Przykazanie Boże (Rdz 2, 16-17). Według Św. Bazylego Wielkiego, post jest rówieśnikiem ludzkości, ponieważ został ustanowiony w Raju (O poście 1, 3). Jest to wielki duchowy wyczyn i pierwszy wyraz prawosławnego ideału ascetycznego. Prawosławna Cerkiew naśladując nieustannie zalecenia Świętych Apostołów, zasady Soborów i tradycję patrystyczną w całości, zawsze wskazywała na wysokie znaczenie postu dla duchowego życia człowieka i jego zbawienia. W Liturgii całego rocznego kręgu w pełni jest odzwierciedlony przekaz Świętych Ojców o poście i nauka o nieustannym i niesłabnącym czuwaniu człowieka i czynieniu postępów w wyczynach duchowych. Post wychwalany jest w rytuale wielkanocnym (ros.- в Триоди) jako łaska świetlana, jako broń niezwyciężona, jako początek duchowych wyczynów, jako wspaniała ścieżka cnót, jako pokarm dla duszy, jako źródło wszelkiej filozofii, jako niezniszczalny byt i naśladowanie życia, podobnego do anielskiego, jako matka wszystkich dóbr i cnót, i jako obraz przyszłego życia.
2. Jako najstarsze ustanowienie post ma już miejsce w Starym Testamencie (Pwt 9:18; Iz 58: 4-10; Jl 2:15; Jon 3: 5-7) i otrzymuje potwierdzenie w Nowym. Sam Pan pościł przez czterdzieści dni przed rozpoczęciem Swojej publicznej służby (Łk 4, 1-2) i podał wskazówki o tym, jak ćwiczyć się w poście (Mat. 6: 16-18). W ogóle, w Nowym Testamencie post przedstawiany jest jako środek abstynencji, pokuty i wzrostu duchowego (Mk 1, 6; Dz 13: 3; 14:23; Rz 14:21.). Już od czasów apostolskich Cerkiew wskazywała na wysoką wartość postu i ustanowiła środę i piątek jako dni postu (Didache 8, 1), a także post przed Wielkanocą (Św. Męczennik Ireneusz u Euzebiusza, Historia Cerkiewna 5,24). W praktyce cerkiewnej, świadczonej przez wieki, istniała różnorodność nie tylko w zakresie czasu postu przed Wielkanocą. (Św. Dionizy z Aleksandrii. List do Bazylidesa, PG 10, 1278), ale także w zakresie ilości i zawartości innych okresów postnych, które zostały utworzone pod wpływem różnych czynników, przede wszystkim z tradycji liturgicznej i monastycznej, w celu właściwego przygotowania się do wielkich świat. W ten sposób nierozerwalny związek między postem a Służba Bożą wskazuje na miarę i przeznaczenie poszczenia i podkreśla duchowy charakter postu, do którego są wzywani wszyscy wierzący, każdy według swoich sił i możliwości, nie lekceważąc tego świętego ustanowienia: Patrz, żeby ktoś ciebie nie sprowadził z tej drogi nauczania … Ponieważ, jeśli możesz nieść całe jarzmo Pana, będziesz doskonały; jeśli nie możesz, to rób to, co możesz. Post, jeżeli możesz, podejmij (Didache 6, 1-3).
3. Jako duchowy wyczyn prawdziwy post jest związany z nieustanną modlitwą i szczerą pokutą. Pokuta bez postu jest nieskuteczna (Św. Bazyli Wielki. O poście 1, 3); również i post bez uczynków miłosierdzia jest martwy, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy nierównomierny i niesprawiedliwy podział dóbr pozbawia całe narody nawet chleba powszedniego. Pośćmy, bracia ciałem, pośćmy i duchem: rozwiążemy każdy związek nieprawdy, usuniemy nędzne zmiany, podrzemy wszystkie grzeszne pisma, damy chleb głodnym oraz ubogich i bezdomnych wprowadzimy do domu… (głoszone w środę pierwszego tygodnia Wielkiego Postu na nieszporach; patrz Iz 58: 6-7). Post nie ogranicza się do prostego, formalnego powstrzymania się tylko od niektórych rodzajów żywności. Ale dla zasłużonego postu nie wystarczy tylko powstrzymanie się od pokarmów; ale będziemy pościć postem przyjemnym, miłym Bogu (por. Flp 4:18). Prawdziwy post – to usunięcie się od zła, powstrzymanie języka, stłumienie w sobie gniewu, odrzucenie pożądań, oszczerstw, kłamstwa, krzywoprzysięstwa. Powstrzymanie się od tego wszystkiego jest prawdziwym postem. W tym post – to wspaniała sprawa. (Św. Bazyli Wielki. O poście 2, 7).
Powstrzymanie się w czasie postu od określonych rodzajów żywności i umiar nie tylko w wyborze, ale również w ilości spożywanego pokarmu, stanowi namacalna stronę czynu duchowego. Post – jest to powstrzymanie się od jedzenia, zgodnie ze znaczeniem tego słowa; ale jedzenie nie czyni nas ani bardziej sprawiedliwymi, ani bardziej niesprawiedliwymi. W tajemniczym sensie słowo „post” oznacza, że jak dla wszystkich i każdego od żywności pochodzi życie, a od niejedzenia – śmierć, tak i my powinniśmy się powstrzymać od wszystkich ziemskich rzeczy, żeby umrzeć dla świata, a następnie przystępując do boskiego pokarmu, zacząć żyć dla Boga (Klemens z Aleksandrii. Eklogi. PG 9, 704-705). Zatem prawdziwy post jest związana z całym życiem wierzących w Chrystusie, i wieńczy swój udział w uczestniczeniu ich w nabożeństwie, a zwłaszcza w Sakramencie Boskiej Eucharystii.

4. Czterdziestodniowy post Pański jest wzorem dla postu wierzących, czyniąc ich uczestnikami w posłuszeństwie Panu, aby przez przestrzeganie odzyskać to, co utracili przez nieprzestrzeganie. (Św. Grzegorz Teolog. Słowo 45, na świętą Wielkanoc, 28). Chrystocentryczne rozumienie duchowej składowej postu, a w szczególności 40-dniowego Wielkiego Postu, właściwe dla całej tradycji patrystycznej, w charakterystyczny sposób uogólnił Św. Gregorz Palamas: Jeśli będziesz przestrzegał postu w ten sposób, że nie tylko staniesz się uczestnikiem mąk i śmierci Pana, to także
współzmartwychwstaniesz z Nim i będziesz królował z Chrystusem w nieskończonych wiekach: ponieważ przez post tego rodzaju, stając się podobnym do śmierci Jego, będziesz uczestnikiem zarówno zmartwychwstania, jak i następcą życia w Nim . (Gregorz Palamas. Homilia 13, w V niedzielę Wielkiego Postu. 151 PG 161).

5. Zgodnie z Tradycją Prawosławną miara duchowej doskonałości – to miara „pełnego wzrostu Chrystusa” (Ef 4:13), i każdy, kto chce ją osiągnąć, musi odpowiednio do niej działać i wzrastać. Właśnie dlatego asceza i duchowy wyczyn w niniejszym życiu nie mają końca, tak jak i doskonałość doskonałych. Wszyscy są wezwani według sił swoich starać się sprostać wymaganiom wysokich prawosławnych kryteriów, aby osiągnąć ubóstwienie przez łaskę. I osiągający to, chociaż wszystko, co było im nakazane, nigdy wywyższają się, ale wyznają, że są oni – niewolnikami bezwartościowymi, ponieważ zrobili to, co musieli zrobić (Łk 17:10). Wszyscy, zgodnie z prawosławnym postrzeganiem życia duchowego, nie powinni zostawiać dobrego wyczynu postu, ale również przy dopuszczeniu pewnych ulg mogą liczyć na łaskę Boga, oskarżając siebie i będąc świadomymi swej niegodności, ponieważ prawosławne życie duchowe jest nieosiągalne bez duchowego wyczynu postu.
6. Cerkiew Prawosławna, jak kochająca matka, określiła wszystko, co korzystne do zbawienia i ustaliła święty czas postów jako podarowaną przez Boga ochronę nowego życia wierzących w Chrystusie od wszelkiego cudzego oszczerstwa. Naśladując Świętych Ojców, zachowuje ona, jak poprzednio, święte apostolskie postanowienia, soborowe reguły i święte przekazy, zawsze proponuje święte posty jako najlepszą ascetyczną drogę duchowego doskonalenia się i zbawienia wiernych oraz głosi potrzebę przestrzegania przez nich wszystkich ustalonych postów w roku Pańskim, czyli Wielkiego (czterdziestodniowego) Postu, środy i piątki, poświadczonych w świętych kanonach, a także postów Bożego Narodzenia, Świętych Apostołów, Zaśnięcia Bogurodzicy (Wniebowzięcia NMP) i jednodniowych postów w Podwyższenie Krzyża Świętego, w przeddzień Objawienia Pańskiego i na Ścięcie czcigodnej głowy Jana Chrzciciela, a także postów, ustalanych ze względów duszpasterskich lub przestrzeganych na prośbę wiernych.
7. Jednocześnie Cerkiew po pasterskim rozumowaniu określiła również granice miłującej ludzi ikonomii w ustawie o poście. Dlatego też, w przypadku cielesnej niemocy, skrajnej konieczności lub ciężkich czasów przewidziała ona odpowiednie stosowanie zasady cerkiewnej ikonomii*/ zgodnie z odpowiednim zdaniem i opieką pasterską episkopatu Cerkwi Lokalnych.
8. Faktem jest, że dzisiaj wielu wierzących nie przestrzega wszystkich postanowień postu albo przez małoduszność, albo ze względu na istniejące warunki życia, cokolwiek by to nie oznaczało. Jednakże wszystkie przypadki odejścia od świętych postanowień o poście, niezależnie czy noszą one bardziej ogólny czy prywatny charakter, powinny być z pasterską odpowiedzialnością postrzegane przez Cerkiew, ponieważ Bóg nie chce śmierci grzesznika, ale żeby zawrócił on ze swej drogi i żył (Ez. 33:11). Nie powinno się przy tym zaniżać znaczenia postu. Dlatego pozostawia się do rozpatrzenia przez Lokalne Cerkwie Prawosławne określenie miary miłującej człowieka ikonomii i wyrozumiałości dla tych, którzy mają trudności w przestrzeganiu obowiązujących przepisów dotyczących postu, czy to z powodów indywidualnych (choroba, służba wojskowa, warunki pracy, itd.), czy też bardziej ogólnych (warunki klimatyczne, jak również osobliwości społeczno-gospodarcze w niektórych krajach, takich jak np. brak produktów postnych, bezmięsnych), zmiękczając w tych szczególnych okolicznościach, „ciężar” świętych postów w ramach tego, co powiedziane zostało wyżej, jednak w żadnej mierze nie umniejszając świętego ustanowienia postu.
*/ Ikonomia – (ros. – Икономия, z gr. οἰκονομία – oikos, – dom, nomos – prawo; urządzenie domu, załatwianie spraw) – 1) zasada rozwiązywania spraw cerkiewnych z pozycji wyrozumiałości, pobłażliwości, praktycznej korzyści, wygody. Ikonomia ma określone granice – patrz Akrivia;
2) ikonomia Boża, Boże budowanie domu – Boży plan ratowania grzesznego rodzaju ludzkiego od grzechu, cierpienia i śmierci.
Na przykład, z powodu niewierzącego męża, który nie chce zawrzeć prawnego związku z Chrześcijanką, jego żona, żyjąca z nim z miłości, nie jest oskarżana o grzech, ale uznawana jest za prawowitą żonę. Ikonomia – to niestosowanie kanonu lub zasady dyscyplinarnej tam, gdzie ich uporczywe zastosowanie może wywołać pokusę i nowy grzech. Akrivia, odwrotnie, jest twardym zastosowaniem zasady i kanonu.
Tę miłosierną wyrozumiałość Cerkiew powinna okazywać z rozwagą i niewątpliwie z większą pobłażliwością w stosunku do tych postów, co do których nie zawsze i nie we wszystkich przypadkach w cerkiewnej tradycji i praktyce, istnieje jednomyślność. Dobrze jest pościć codziennie, ale niejedzący niechaj jedzącego nie osądza. W takich sprawach nie ma potrzeby ustalania żadnych praw lub dopuszczać się przemocy, albo przymuszać powierzone wam stado wiernych, ale używać perswazji, łagodności i słowa przyprawionego solą . (Św. Jan Damasceński, O świętych postach 7).
9. Ponadto, wszyscy wierni Cerkwi, aby w prawidłowy sposób przystępować do Boskiej Eucharystii, która jest głównym wyrazem istoty Cerkwi, powinni przestrzegać i święte posty i wstrzemięźliwość od spożywania żywności od północy. Wypada również pościć na znak pokuty, dla spełnienia obietnicy duchowej, dla osiągnięcia takiego lub innego świętego celu, w chwili pokusy, w łączności z intencjami modlitewnymi do Boga, przed Chrztem (dla przystępujących do Chrztu w wieku dorosłym), przed święceniami (konsekracją), przy nałożeniu pokuty (ros.- епитимии), w czasie pielgrzymek i innych podobnych okolicznościach.

16 października 2015 r., Chambesy

Źródło:
Важность поста и его соблюдение сегодня
http://www.patriarchia.ru/db/text/4361178.html

Tłumaczył Andrzej Leszczyński
6.2.2016 r.

Reklamy
Categories: ETYKA CERKIEWNA, POUCZENIA ŚWIĘTYCH OJCÓW, PRAWOSŁAWIE, STRONA GŁÓWNA | Dodaj komentarz

Zobacz wpisy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: