KRWAWY ŚLAD PAPIZMU

 

Rozpatrując fakty historyczne, związane z wydarzeniami rosyjskiego raskołu w 17 wieku, nie można nie zauważyć wyraźnego śladu Watykanu.

 

Jak wiadomo, inspiratorem i organizatorem złodziejskiego Soboru 1666/67 roku, był grecki „metropolita” Paisjusz Ligarid (ros.- Паисий Лигарид).

 

Paisjusz, w życiu świeckim Pantalion, Ligarides urodził się na wyspie Chios, kształcił się w Rzymie pod kierunkiem Jezuitów w tamtejszym kolegium, założonym dla Greków. Po zakończeniu nauki powrócił do domu z myślą o rozprzestrzenianiu rzymskiej wiary, ale wkrótce przeniósł się do Mołdowlachii i został nauczycielem w szkole w Jassach. Tutaj zdołał się spodobać Patriarsze  Jerozolimskiemu Paisjuszowi, przystąpił do jego świty i w 1650 roku brał udział w słynnej „Debacie o wierze z greki” Starca Arsienija Suchanowa. Po powrocie do Jerozolimy Patriarcha Paisjusz Ligarides dokonał postrzyżyn Ligaridesa lub Gordija, 16 listopada 1651 roku w świątyni Zmartwychwstania Chrystusa na mnicha, nazywając go Paisjuszem i oddał go jako nowicjusza do znajdującego się wówczas w Jerozolimie Starca Arseniusza Suchanowa. Ten sam Patriarcha nie omieszkał mianować swego imiennika Ligaridesa Metropolitą Gazy [1] .

 

Na dzień dzisiejszy są wiarygodne dane o tym, że Paisjusz Ligarides był w służbie u Rzymskiego Papieża. Na przykład, Patriarcha Konstantynopola Dionizy tak scharakteryzował Ligaridesa: Paisjusz Ligarides – to winorośl nie z tronu Konstantynopola, nie nazywam go prawosławnym, ponieważ słyszę od wielu, że jest on papistą, przewrotnym człowiekiem. [2]. W Pracach 5-go Zjazdu Organizacji Akademickich za granicą emigracyjny historyk profesor E. Shmurlo opublikował informacje ze źródeł katolickich. Wynika z nich, że Paisjusz został wyświęcony na kapłana przez biskupa unickiego Rafała Korsaka (ros.- Рафаилом Корсаком) w Rzymie dnia 31 grudnia 1639 r. W Rzymie Ligarides zachowywał się przez cały czas jako dobry Unita, za którego też tam go uważano, zresztą przy wstępowaniu do szkoły został on zapisany jako syn rodziców, wyznających Unię wg obrządku greckiego oraz on sam, jako ochrzczony według tego samego rytu (cz. I Prace, s. 537). Na zlecenie Watykanu, udał się na Wschód z celem propagandy Unii. 28 marca 1643 r. pisał do Sekretarza Propagandy Ingoli: „Bóg jest mi świadkiem, z mojej strony zostało zrobione wszystko dla wywyższenia i rozsławienia Kościoła Rzymskiego” (ibid . s.566). W 1644 roku Patriarcha Konstantynopola Parfienij II odłączył (ekskomunikował) Ligaridesa od Cerkwi, do której on nigdy nie należał. Jednak 14 września 1652 roku, Patriarcha Jerozolimy Paisjusz wyświęcił go na godność Metropolity. Tym niemniej, w 1668 roku Jerozolimski Patriarcha Nectarios (ros.- Нектарий) pisał do Cara rosyjskiego: „Dajemy prawdziwą wiadomość, że Paisjusz Ligarides wcale nie jest ani metropolitą, ani biskupem, ani nauczycielem, ani władyką, ani pasterzem, ponieważ po tylu latach, jak opuścił swoją diecezję, zgodnie z regułami Św. Ojców został pozbawiony godności biskupiej. Z Prawosławnymi jest on prawosławnym, Łacinnicy nazywają go swoim, a Papież Rzymski bierze od niego rocznie dwieście talarów holenderskich” [3]

 

W tym czasie Ligarides z fałszywymi listami uwierzytelniającymi przybył do Moskwy. Możemy się tylko domyślać, jakie były jego prawdziwe cele i co go wiązało z Carem Aleksiejem Michajłowiczem. Czy wykonywał on zadanie Watykanu czy też działał z własnej inicjatywy, z wyrachowania? Czy miał Aleksiej Michajłowicz tajne porozumienie polityczne z Papieżem, czy też po prostu nie miał on nikogo, na kim mógłby się oprzeć w walce z Nikonem? Jaki interes miał Watykan w reformie Cerkwi Prawosławnej? Na te pytania na razie nie możemy dać odpowiedzi twierdzącej. W tym przypadku ważnym jest dla nas jest co innego –  Katolik Paisjusz został głową rosyjskich spraw cerkiewnych, a w Moskwie spojrzeli na to przez palce! [4]

 

Temu przebiegłemu i sprytnemu Grekowi została powierzona sprawa Nikona. Oświadczył on, że Nikon „powinien być przeklęty jako heretyk” i że w tym celu należy zwołać w Moskwie wielki Sobór z udziałem patriarchów wschodnich. Dla procesu nad Nikonem i rozpatrywania innych spraw cerkiewnych, związanych z reformą Służby Bożej Car Aleksiej w roku 1666 zwołał Sobór, który był kontynuowany również w następnym, 1667 roku. Na Sobór przybyli wschodni patriarchowie – Paisjusz Aleksandryjski i Makary Antiocheński. Jak się później okazało, zostali oni pozbawieni swoich godności przez Sobór biskupów wschodnich i dlatego nie mieli kanonicznego prawa do decydowania o jakichkolwiek sprawach cerkiewnych, zwłaszcza w obcym kraju.

 

Do Moskwy przyjechało mnóstwo mnichów ukraińskich i greckich, nauczycieli, polityków i różnych handlarzy, kombinatorów (ros.- дельцов; tak zwanych obecnie biznesmenów – A.L.). Wszyscy oni byli w różnym stopniu przesiąknięci katolicyzmem, co nie przeszkodziło im, a wręcz nawet i pomogło, zdobyć duży wpływ na dworze carskim. Paisjusz Ligarides, kontynuując dzieło Metropolity Izydora, prowadził w tym czasie negocjacje z katolickim Zachodem o połączeniu Rosyjskiej Cerkwi z Kościołem Rzymskim. Starał się przekonać do tego również patriarchów wschodnich. Natomiast rosyjscy biskupi, pamiętając o smutnym losie biskupa Pawła z Kołomny i innych członków opozycji, byli we wszystkim posłuszni Carowi. W takiej atmosferze duchowej odbył się Sobór, który odegrał tragiczną rolę w losach Rosyjskiej Cerkwi i narodu rosyjskiego. Po rozprawieniu się z Nikonem, Sobór zaakceptował nowo wydrukowane księgi, zatwierdził nowe obrzędy i stopnie duchowne, oraz nałożył straszne klątwy i anatemy na stare księgi i obrzędy. Żegnanie się dwoma palcami (ros.- двуперстие) Sobór nazwał heretyckim, a trzema palcami (ros.- троеперстие) zatwierdził. Przeklął tych, którzy wyznają w Credo Ducha Świętego za Prawdziwego (csr. истинного). Przeklął również tych, którzy będą sprawować Służbę Bożą według starych ksiąg. W podsumowaniu Sobór orzekł: „Jeśli ktoś nie posłucha nas, albo zacznie przeczyć i sprzeciwiać się nam, to my takiego przeciwnika, jeśli jest on – osobą duchowną wyrzucamy i pozbawiamy wszelkich czynności kapłańskich i łask i przeklinamy; a jeśli będzie to świecki, to takiego odłączamy (ekskomunikujemy) od Trójcy Świętej, Ojca i Syna i Ducha Świętego, przeklinamy i nakładamy anatemę jak na heretyka i nieposłusznego i odcinamy jako zgniłego członka. Natomiast jeśli ktoś aż do śmierci pozostanie niepokorny, to taki i po śmierci niech będzie odłączony (ekskomunikowany), a dusza jego niech będzie z Judaszem – zdrajcą, z heretykiem Ariuszem i innymi przeklętymi heretykami. Prędzej żelazo, kamienie i drzewo będą zniszczone, a ten niech nie będzie rozgrzeszony na wieki wieków. Amen .”

 

Te straszne przekleństwa oburzyły nawet samego Nikona, przyzwyczajonego do przeklinania prawosławnych Chrześcijan. Powiedział, że są one nałożone na cały lud prawosławny i uznał je za nierozsądne, a o osławionym Metropolicie Gazy dał następujące świadectwo: „Mój główny wróg u Cara – to Paisjusz Ligarides; Car go słucha i uważa za proroka Bożego; mówi się, że jest on od Rzymu i wierzy po rzymsku, wyświęcony na diakona i kapłana od Papieża, a gdy był w Polsce u Króla, to służył Mszę Łacińską. Mieszkający u niego w Moskwie duchowni greccy i rosyjscy opowiadają, że zupełnie nie postępuje on zgodnie z godnością biskupią, mięso je i pije nieprzyzwoicie, je i pije, a potem idzie Mszę służyć” [5].

 

Żeby zmusić pobożny lud rosyjski do przyjęcia reformy, Sobór polecił poddawać niepokornych  soborowym ustaleniom najcięższym karom: więzić w więzieniach, skazywać na wygnania, bić ścięgnami wołowymi, odcinać uszy, nosy, wycinać języki, odcinać ręce. Wszystkie te działania oraz ustalenia soborowe wniosły jeszcze więcej zamieszania do umysłów Rosjan i pogłębiły rozłam.

 

Współczesna nowoobrzędowa Cerkiew na Soborze Lokalnym w 1971 roku uznała błąd, popełniony przez byłego Patriarchę Nikona i Sobór lat 1666-67, który doprowadził do tragicznego podziału narodu rosyjskiego i zaświadczył, że stare obrzędy są dla niej „jednakowo godne i zbawienne”, a klątwy zostały nałożone „niezgodnie z dobrym rozsądkiem”. I jako wniosek: reformy „nie miały podstaw ani historycznych ani kanonicznych”. Ale, niestety, sam fakt niekanoniczności Soboru lat  1666-67 (w pracach którego brali udział fałszywy metropolita i papista Paisjusz Ligarides i dwaj usunięci patriarchowie) nie był nawet rozpatrywany. A już tym bardziej, nie było nawet mowy o wyrażeniu skruchy za grzech raskołu.

 

Autor: I.N. Nagowicyn

_________________________

 

[1] m. Makary. Historia Cerkwi Rosyjskiej. Tom 5. Część 2, rozdział 2, pkt 1.

 

[2] S. M. Sołowjow. Historia Rosji od czasów starożytnych. Tom 11, rozdział 4

 

[3] S.M. Sołowjow. Historia Rosji od czasów starożytnych. Tom 12, rozdział 5

 

[4] N. I. Kostomarow. Historia Rosji w opisach żywotów jej najgłówniejszych działaczy. Dz.2,  rozdział 4

 

[5] S.M Sołowjow. Historia Rosji od czasów starożytnych. T. 11, rozdział 4.

 

 

 

Źo:

КРОВАВЫЙ СЛЕД ПАПИЗМА

http://www.bratstvo-rdc.narod.ru/txt/page10.htm

 

 

Tłumaczył Andrzej Leszczyński

11.8.2016 r.

Zapisz

Reklamy
Categories: ETYKA CERKIEWNA, PRAWOSŁAWIE, STRONA GŁÓWNA | Dodaj komentarz

Zobacz wpisy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: