OKRUTNE DNI PRZEŻYWA WSPÓŁCZESNA LUDZKOŚĆ…

sovremennost-660x330

Umysł, który nie rozprasza się na rzeczach zewnętrznych i nie rozpływa się przez uczucia po  świecie,- koncentruje się na samym sobie, a poprzez siebie wznosi się do myśli o Bogu.

Z nauk św. Ioanna Złatousta (pol. – Jana Złotoustego / Chrysostoma)

 

Okrutne dni przeżywa współczesna ludzkość. W atmosferze niebywałego rozkwitu techniki –  życie duchowe ludzkości zamiera. Miejsce braterskiej miłości wypełnia jadowita złość.  Wszyscy żyją dla siebie.

 

Nigdy ludzkie życie nie było tak tanie, jak teraz. Ile przestępstw przeciwko moralności popełnia się każdego dnia. Rozchwiane są prawie wszystkie fundamenty życia osobistego i społecznego.

 

Pragnienie łatwego pieniądza i zmysłowych przyjemności – oto, czym żyje współczesny człowiek.

 

Ale nie wszyscy zadowalają się szeroką drogą duchowej rozpusty. Wielu zaczyna odczuwać uczucie wewnętrznej pustki i niezadowolenia. Zaczynają szukać prawdziwego sensu życia.

 

Wyjałowiona dusza szuka Boga. Podąża za świetlaną szatą Chrystusa.

 

Ale poznanie Boga nie jest wynikiem wysiłków rozsądku. Rozpala się ono od niebiańskiego ognia w naszych sercach. Najlepszym lekarstwem dla chorej duszy jest odosobnienie, samotność. Ta samotność, którą święci ojcowie nazywali „samo-dyscypliną, skupieniem się” (ros. – “самособранностью”).

 

Konieczne jest, przynajmniej na chwilę, zrezygnowanie z życiowej bieganiny. Stanąć poza nią. Opuścić się w głębię własnego ducha. Konieczne jest osiągnięcie tego, żeby w duszy było cicho. Żeby to, co „zewnętrzne” i „światowe” nie przeszkadzało pomyśleć o sobie. W modlitwie, w cichej, pogłębionej rozmowie z budzącym się sumieniem, jak błyskawica pojawi się prawda religijna.

 

Poryw modlitewny oczyści duszę.

Uwolni ją od wszystkiego, co grzeszne i cielesne. Umocni ją.

 

W takich chwilach czynu samooczyszczenia osoba wzrasta do możliwości duchowego obcowania z Chrystusem.

To jest droga naszego zbawienia, wskazana nam przez wielkich ascetów chrześcijańskiego ducha.

 

W naszych czasach trudno jest w pełni zrealizować nakazy ascezy. Ale rozpoczęcie walki z wewnętrznymi namiętnościami i słabościami jest w naszej mocy.

 

Do tego nawołuje nas ciche bicie dzwonów podziemnego Kitieża (ros. Ки́тежa – legendarnego miasta położonego nad wodami jeziora Swietłojar w rejonie woskriesieńskim obwodu niżnonowogrodzkiego w środkowej Rosji – od A.L.).

 

To bicie dzwonów niesie się wśród świeckiego hałasu i blasku. Woła zmęczone dusze na łono źródła życia i pokoju.

 

gorod

„Staroruskie miasto” Wasniecow Apolinarij Michajłowicz

Pismo “Родная старина” („Kochane stare dzieje”) nr 4. Ryga, 1928 r., str.2

“Старорусский город” Васнецов Аполлинарий Михайлович

Źródło:

Жестокие дни переживает современное человечество…

http://starove.ru/anons/zhestokie-dni-perezhivaet-sovremennoe-chelovechestvo/

27/02/2018

 

Reklamy
Categories: ETYKA CERKIEWNA, POUCZENIA ŚWIĘTYCH OJCÓW, PRAWOSŁAWIE, STRONA GŁÓWNA | Dodaj komentarz

Zobacz wpisy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: